melkweg

Melkweg programmeur Edwin van Andel was onlangs op het SXSW (South by Southwest) festival in Austin, Texas. SXSW is een van de belangrijkste showcase festivals om nieuwe opkomende bands te ontdekken en de hele muziekindustrie komt er samen. Het is te vergelijken met het Groningse Eurosonic/Noorderslag festival. Edwin deed dagelijks verslag van zijn ervaringen, dus lees hier alvast over de muziek van morgen!

DAG 4: LEKKERE HERRIE VAN OFF! EN WAVVES; GEJENGEL VAN STRANGE BOYS (zaterdag 17 maart)

Het gigantische Convention Centre is het kloppende hart van SXSW. Hier vinden de panels, keynote speaches, beurzen en tentoonstelingen plaats. Ook zijn er gedurende de dag optredens en presentaties.
Er werd een uur gesproken over Soultrain, de baanbrekende historische TV show uit de jaren 70 en 80 waarvan de bedenker, eigenaar en presentator Don Cornelius onlangs overleden is. Schrijver Dan Charnas sprak aan de hand van Soultrain-videofragmenten met zijn zoon Tony Cornelius over het levenswerk van zijn vader. Het programma liet destijds playbackoptredens van alle soul-, funk- en discosterren zien en was van grote invloed bij het verspreiden van deze muziek, mede onder blanke kijkers.  De dansers uit de show werden sterren, artiesten werden groot en crossten over naar een nieuw publiek. Filmpjes van uiterst funky outfits trokken ons voorbij, net als bijzondere groovy dansjes. Ook de zakelijke kant kwam ter sprake via hilarische advertenties voor afro-haarproducten uit de seventies. Vermakelijk, leerzaam en veel goeie muziek

Na een lekker etentje  met nederlandse collega-programmeurs en boekers begon de avond met Clock Opera uit Engeland. Een beetje richtingloze pop die hip klonk maar geen indruk maakte. Voor collega Danka keek ik even binnen bij de Peruaanse cumbiagroep Chucha Libre. Vier latino-heren met kekke hoedjes en een dame op percussie maakten lekkere dansmuziek met soms schelle synthesizergeluiden. De sfeer zat er meteen goed in op de dansvoer: heel aardig dit. Breton maakt zware pop met veel electronica en mooie projecties.  Stoer en zelfverzekerd gebracht door een stel fanatieke engelse jongens. Bij vlagen ook dansbaar en zeker overtuigend.

Ik vond het wel eens tijd worden een echt goeie band te gaan zien.
OFF! is de band van Circle Jerks-zanger Keith Morris en 3 andere hardcore punkveteranen. Een volle Club Deville stond te ongeduldig te wachten op de band. Het is in een soort grote partytent tegen een rotswand die de achterkant van het podium vormt. In de nok hangen gezellige slierten gekleurde lamjes ter verlichting. Al bij de eerste explosieve korte punksongs werden de lampeslingers al naar beneden getrokken door wilde crowdsufers en de tent onploft meteen. Ze spelen een aantal nieuwe nummers van hun 2e album dat in mei uitgaat komen die uitstekend klinken. De vaart zit er goed in en bij het nummer "Jeffrey Lee Pierce" duikt de zware Fletcher van Pennywise het publiek in. Deze energieboost had  ik even nodig!

Hierna ga ik snel op weg naar Hype Hotel, waar Best Coast al begonnen is. De zangeres klinkt fijn sixties, maar de presentatie van de band is te statisch. De nummers klinken wel als een klok: een beetje Phil Spector en ietwat surf in een stevige gitaarsaus. Ook zij brengen binnenkort hun 2e plaat uit, ik kijk er naar uit.
Als Wavves opkomt en laat weten dat dit hun laatste SXSW-show is lijkt dat het startsein voor een wild feestje. Hun garagepunk zweept de mensen vooraan op en de zanger stapt met gitaar en al van podium het publiek in en speelt gewoon door. De band heeft er echt zin in en de nummers klinken veel ruiger dan op hun platen. De fijne melodien blijven prima overeind in dit gitaargeweld en ze spelen lekker langer door dan ze mogen. Een fijn feestje, deze show.

Dan is er nog maar  tijd voor voor 1 show, ik probeer Brother Ali te zien maar daar lijkt het tijdsschema heel erg uitgelopen te zijn en dan kies ik toch voor de gezelligheid van de mensen waar ik aan het begin van de avond mee gegeten heb. Die staan helaas bij Strange Boys. Het rammelende gejengel wat die laten horen kan me niet bekoren. Napraten over dit heerlijke festival, daar is hun muziek echter prima voor en dat doe ik dan ook.
Na afloop wordt Hall & Oats gedraaid en hard meegezongen. Dan worden we genadeloos de straat op geveegd. We zijn klaar, SXSW is voorbij.

DAG 3: LITTLE ROY, IMPERIAL TEEN EN INEENS WAS DAAR NAS (vrijdag 16 maart)

Weekend in Austin maakt dat de straten nu overvol zijn met muziekliefhebbers en partypeople. Duizenden mensen bevolken de straten en bars.
Bij mijn eerste show, The Vandelles, is het nog rustig. Een amerikaans indie-bandje met bassiste en drumster in lieflijke jurkjes klimt het podium op en trekt een bak fuzz-gitaren open. Ik vind de drumster heel dapper met dat strapless jurkje als ze wijdbeens bijna belachelijk hard op het drumstel mept. Gruizige rock a la Black Angels en Raveonettes, soms fijn psychedelisch. Wel een irritante zanger die slecht zingt en dat stoort bijzonder.

In de lobby van een chic hotel sta ik even later op hoogpolig tapijt bij Little Roy. Dit oude rastamanetje schat ik in op een jaar of 70 oud en maakte een bijzonder album dat The Battle Of Seattle heet. Daarop covert hij Nirvana op onvervalste rootsreggae. In mum van tijd staat het zaaltje mee te zingen en te skanken. Een uiterst lekkere reggae band maakt van "Heart Shaped Box" een rocksteady nummer en de oude snoeperd lacht breeduit als werkelijk iedereen meebeweegt op de muziek. Hij eindigt met 3 eigen klassiekers waarna ik de kans krijg om hem persoonlijk te bedanken voor dit geweldige optreden.

In Antone's staat het behoorlijk vol bij ZULU WInter, een engelse band met knappe jonge mannen die zelfverzekerd serieuze pop spelen. Uitstraling, spelplezier en uitstekende songs maken dat het een mooi concert wordt. Dit kan best eens groot worden.

Dan komt er een sms binnen dat rapper Nas 2 blokken verderop een verassingsoptreden gaat geven. Ik snel naar de Belmont en sta net binnen als de legendarische rapper met veel bombarie aangekondigd wordt. Nas loopt het podium op en gaat zitten op de stoel die klaar staat. Het wordt een live interview over 's mans invloeden en samenwerkingen. Er gaat na een half uur een zucht van verlichting door de zaal als hij zegt dat het tijd wordt voor muziek. De DJ zet de nieuwe single op, waarop Nas al hi-fivend en handenschuddend van het podium stapt, zonder een woord gerapt te hebben. Er kilinkt gemor en boe-geroep. Als ik het gebouw verlaat wordt de volgende rapper al aangekondigd terwijl de zaal boos "We want Nas" scandeerd.

De amerikaanse pers is lovend over het album van Imperial Teen en dat maakte me nieuwsgierig, zeker toen ik de frisse indiepop hoorde. Het blijkt een kwartet fitte veertigers met vaak jarenlange staat van dienst in bands uit de jaren 80 en 90. Omstanders weten me te vertellen dat de band uit San Fransico komt en voormalige leden van Faith No More en Sister Double Happines in de gelederen heeft.
Ik ben aangenaam verrast door de scherpe indiepop met vaak mooie meerstemmige zang en veel onstuimige gitaren. Ik denk ondermeer aan The Pixies en Superchunk terwijl ik niet stil kan staan bij deze muzikanten die met veel genoegen een vol zaaltje oudere jongeren op weten te zwepen.

Door al dit moois komt ik laat aan terwijl rapper Chiddy Bang het volk al staat aan te vuren om mee te doen. Energie stroomt van het podium en het is echt een goed idee dat hij een enthousiaste drummer heeft in plaats van een DJ. Bij een langzamer nummer komt een strijkje bij wat de show afwisselend en leuk om naar te kijken maakt. Sympathiek en overtuigend entertainment.

Mijn laatste slot had ik open gehouden en bij de sms-vraag of ik wat mensen wilde ontmoeten bij The Drums klonk dat als een plan. Ik had The Drums niet meer gezien sinds eind 2010 en het bleek dat ze live flink gegroeid waren. Zanger Johnny was goed los met gekke dansjes en smachtende vocalen terwijl de band strakker geworden was. Het veld van het grote openluchtpodium was gevuld met dansende mensen. De afsluiter "Let's Go Surfing" veroorzaakte een dansfeest en was een mooi einde van deze avond vol leuke verrassingen.


DAG 2: HOODED FANG, FOXY SHAZAM, CLOUD NOTHINGS (donderdag 15 maart)

Overdag een uitstapje gemaakt naar de South Congress buurt. Ook hier allemaal kleine en gratis feestjes in de openlucht met soms bekende maar ook veel kleine artiesten. Het meest aangenaam was de eigenaar van het Truth and Soul recordlabel die in platenzaakje Friends of Sound geweldige oude soulsingles stond te draaien en aan alle klanten bier aanbood. Niet 1 plaatje dat ik eerder gehoord had en ze waren allemaal mooi.

De avond begon in de klassieke bioscoop Paramount Theatre. Tot om de hoek stonden de fans te wachten op voorvertoning van Big Star - Nothing Can Hurt Me. Aan deze documentaire over de invloedrijke band Big Star werd nog steeds gewerkt, dit was een work-in-progress voorvertoning. Tevens is intussen driekwart van leden van deze 70s band overleden, alsmede hun producer Jim Dickinson. Aan de hand van interviews en vooral foto's werd hun tragische maar mooie verhaal verteld. Knap dat uit weinig materiaal ( de band was obscuur en er is niet veel beeldmateriaal van) een mooi verhaal verteld wordt. Er moet natuurlijk wat geschaafd worden aan deze ruwe versie maar het was genieten.

Het daaropvolgende Big Star-tribute concert heb ik laten schieten omdat ik Hooded Fang niet wilde missen en die speelden alleen vandaag. Dit clubje Canadese nerds maakt aanstekelijke indiesurfmuziek, enigszins zoals de Black Lips dat op hun laatste plaat ook doen. Het begon wat onzeker maar gedurende hun set rammelde de band steeds minder en het klonk bijna als perfecte sixtiespop toen ze klaar waren.

Op het volgende festijn liep de planning in de soep, maar de sponsor voorzag de wachtenden wel van gratis wodka en taco's. Sponsorship is hier erg aanwezig: namen van clubs worden gedurende de festivaldagen veranderd in merknamen en de goodies en versnaperingen worden soms plompverloren in je handen gedrukt. Toch jammer als daardoor de bands te laat beginnen....

Dus snel door naar iets waar ik naar uitkeek: Peaking Lights. Helaas werd dit electronische duo niet door technische problemen geplaagd maar geteisterd: geen apparaat deed het, het geluid was verschrikkelijk en om meer teleurstelling te voorkomen ben ik maar snel naar de zaal gegaan waar Big KRIT zou spelen. Daar bleken geen mensen meer bij te kunnen dus zocht ik mijn heil een stukje verder in Latitude.

En daar kwam alles goed met Foxy Shazam. Deze rockband gaat helemaal over de top: stoer uitgedoste LA rockers met een big smile die groot gaan worden. Ik moest denken aan Guns n Roses, Freddie Mercury en vooral the Darkness maar dan toch als hun eigenste zelf. De zanger gaat helemaal loos met geintjes en acrobatiek en zingt intussen de sterren van zijn eigen hemel want hij vind zichzelf geweldig. En hij heeft nog gelijk ook. Keigoeie hardrock, origineel en aanstekelijk wordt een feestje met het publiek gebouwd: " I wish this stage had a mirror so I could look at myself". Hij kon het niet beter gezegd hebben.

Op een open dak op 6th street beginnen daarna de jochies van Cloud Nothings. Ziedende indie-gitaarrifs met keiharde drums en een sound die stamt uit de vroege jaren 90. De energie en bezieling spat uiteen tussen het wild dansende publiek en er is maar 1 optie: meegaan. Ik hang vlak voor het podium met mijn hoofd in de speakers te genieten van de herrie. De zingende gitarist klaagt nog dat hij alleen fris mag drinken omdat hij nog geen 21 is, waarna hij nogmaals  zijn frustratie in zo'n rauw meeslepend nummer propt. Ik hoop dat ie nog lang 20 mag blijven.


DAG 1: ALABAMA SHAKES, TRASH TALK, MACHINE GUN KELLY (woensdag 14 maart)

Voor het Play muziekfilmfestival zoek ik, net als vorig jaar, naar spannende premieres op het filmgedeelte van SXSW. In het giga filmzaalgebeuren in het Convention Centre draaien vanmiddag 2 films waar ik benieuwd naar ben.

In een concertdocu laat James Murphy de voorbereiding en kater zien van het allerlaatste LCD Soundsystem concert te New York. Alle twijfels, de roes en de leegte erna wordt scherp in beeld gebracht, versneden met een super concertfilm van een groot deel van dat laatste optreden. De band speelde met gasten hun complete repertoire voor 18.000 fans in Madison Square Garden. Gefilmd alsof je tussen de band staat, in de zaal meedanst en bij de pauzes backstage erbij bent. Ik denk dat dit een van de beste concertfilms ooit is, een soort van The Last Waltz plus Stop Making Sense maar dan van nu. Shut Up And Play The Hits, zo heet ie.

De Bad Brains film Band in DC is keihard. Tussen opnames van hun reünietoer in 2007 werd de geschiedenis van deze zwarte hardcore band geschetst met zeldzame opnames, interviews en mooie animaties. De oude footage was meedogenloos: wat een ongelooflijk goede band was dit van 1979 tot 1983. Gaandeweg gaat het langzaam mis met zanger HR die zijn spoor helemaal bijster raakt en voor grote problemen in de band zorgt. Prachtige docu, goed gemaakt en meeslepend. En inclusief pijnlijke beelden van het Paradiso-concert in 2007 wat dankzij HR gruwelijk uit de hand liep.

De avond begon in een soort hangar die 1100 Warehouse heet en waar ik een afspraak had terwijl er 2 matige bands speelden: Blondfire uit LA, standaard Amerikaanse rock met, je raad het nooit, een blonde zangeres en Tribes, een britrock bandje uit Londen. Niet bijzonder of beklijvend.

In Antone's wachten veel mensen op rapper Big KRIT, maar die kwam niet opdagen. DJ Young Guru draaide wel mooie ouwe funkplaatjes en het was gezellig met de aanwezige Opposites-posse.

Op het grote buitenpodium van Stubb's liep het ook al uit en bleek dat de razende roeland van de electro Dan Deacon beter, zoals hij vaak eerder deed, in het publiek kan optreden dan op een podium. De benodigde publieksparticipatie kwam niet over. Verder dan 50 meter van de rand van de stage was het niet te volgen en daarvoor is deze plek te groot.

Next up: de grote belofte Alabama Shakes. Zij maakten met hun doorleefde soulrock alle beloftes waar. Dit gaan veel mensen heel mooi vinden, hopelijk in de zomer ook in Nederland.

Trash Talk is de beste hardcore punkband van het moment. De rauwe power van deze half zwarte band knalt letterlijk van het podium. Ziedende punkrock, keihard en zonder enige terughoudendheid. De band ligt tussen de fans op de vloer, klimt op de PA, overal vliegen stagedivers en mijn buurman werd geveld door een geworpen bierblik op zijn hoofd. Een vol blik dus.

Nog meer hardcore, maar dan hiphop, bij Machine Gun Kelly. In een overvolle zaal tel ik naast mezelf nog 1 andere witte jongen. MGK heeft wat van Snoop weg: in zijn witte pimp-pak met veel juwelen slungelt hij relaxt over het podium maar pompt wel de ene banger na de andere. Het publiek wordt gek en gaat helemaal los. De politie checkt nerveus op wiet en kan er uiteindelijk ook niks meer aan doen. Zo'n 800 man worden helemaal leip. Een mooi gezicht en geweldige show.


DAG 0:  SHLOMO, MR. MOTHAFUCKIN EXCUIRE, THE STEPKIDS,  SCHOOLBOY Q  (dinsdag 13 maart)

Eindelijk een schoon t-shirt aan kunnen doen toen om 18.30, bijna een dag later, mijn koffer arriveerde. In de Mexicaanse supermarkt waar ik ondergoed en sokken gehaald had kon ik qua t-shirts kiezen uit Brian Adams, Metallica en Nickelback. Toch maar even gewacht.

Fris de stad in alwaar het voor een dinsdag ( het festival begint eigenlijk morgen) al druk was. Ik had de indruk dat veel festivalvrijwilligers vandaag uitgingen.  Vandaag is er een beperkt programma, in zo'n 20 clubs. Vanaf woensdag doen er 92 lokaties mee.

Mohawk lijkt een goed programma te hebben, maar de slappe synth-dance van Teengirl Fantasy is geen goed begin. De 2 overactieve types achter een batterij keyboards klinken plat en goedkoop. En belachelijk als een van de 2 overdreven springend met drumstokjes op elektronische drumpads tekeer gaat.

Uit verveling loop ik naar andere zaal, waar het stampvol blijkt. Ik wurm mij naar binnen en zie een prachtig optreden van Shlomo. Bezwerende electronica tussen witchhouse, UK bass in en met veel Warp referenties. Ratelende breaks worden door diepe melodien gemixt, af en toe klinken er vervormde stemmen doorheen, allemaal tegen een muur vol sfeervolle videobeelden. Meeslepend en goed. Na 40 minuten wordt de sfeer verstoord doordat de stagemanager het geluid middenin een track uitzet: Tijd is om!

Op de patio draait DJ Star Slinger eclectisch hip maar niet zo tof. Een mooi moment om even bij te praten met de aanwezige Nederlandse journalisten en boekers

Mr. Mothafuckin eXcuire stormt vervolgens met 16 grote negers het podiumpje op en geeft een 25 minuten durende party hiphopset. Bijzonder lekkere beats, de engergie knalt van stage en er is veel te zien. Hoogtepuntje 2 en veelbelovend voor dit talent.

Ik loop door naar Elysium alwaar de Stonestrow avond is. The Stepkids worden door Peanubutterwolf aangekondigd en verschijnen geheel in het wit op het podium. Zelfs de gitaren zijn wit en de outfit wordt gebruikt als projectiescherm voor psychedelische projecties. De band speelt mellow funky 80s pop, een beetje freaky met veel kopstemmen en zwoele stemmen. Ergens tussen Steve Millers' Macho City en Ween op z’n mellowst. Prettig en goed gedaan.

Terug bij Mohawk begint Schoolboy Q precies op tijd en maakt indruk met een intensieve en gedreven hiphopshow voor een volle binnenplaats. Ruige beats en een stoere show die op- en meesleept. Mooi einde van het eerste avondje.